Łokieć tenisisty – definicja i leczenie

Jacek Suchanowski Staw łokciowy

Łokieć tenisisty

Schorzenie zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej oraz przyczepu prostowników nadgarstka nazywane jest łokciem tenisisty. Kontuzja ta  spowodowana jest przeciążeniem mięśni prostowników stawu nadgarstkowego i palców. Łokieć tenisisty dotyczy zazwyczaj osób w przedziale wiekowym od 30 do 65 lat, przeważnie z dobrze rozwiniętym układem mięśniowym (często powiązane z wykonywanym zawodem: elektrycy, ślusarze, sekretarki, czy stomatolodzy). Mikrourazy powstają najczęściej przez zbyt szybkie, powtarzające się, ruchy nadgarstka i przedramienia.

Urazowi towarzyszy ból odczuwany po bocznej stronie stawu łokciowego, nasilający się podczas aktywności wyprostnej nadgarstka i łokcia, w konsekwencji czego występują trudności z wykonywaniem prostych czynności takich jak np .podanie ręki czy podniesienie butelki z wodą.

Leczenie łokcia tenisisty trwa od 6 do 12 tygodni. Uzależnione jest ono od okresu trwania dolegliwości, charakteru zmian degeneracyjnych w ścięgnie i jego przyczepie, a także stosowanych wcześniej terapii. Celem leczenia jest przede wszystkim zmniejszenie dolegliwości bólowych, usprawnienie funkcji kończyny i poprawa siły mięśniowej. Podczas leczenia należy wystrzegać się całkowitego unieruchomienia kończyny, gdyż prowadzi to do zaników mięśniowych, a co za tym idzie spowolnienia procesu rehabilitacji. Pierwszym doraźnym środkiem leczniczym są systematycznie wykonywane okłady z lodu. Wszystkie leki przeciwbólowe i przeciwzapalne działają tylko łagodząc ból, natomiast nie leczą przyczyny dolegliwości, a czasami nawet, tak jak iniekcje sterydowe, mogą prowadzić do powiększenia zniszczeń w ścięgnie. Wyniki fizykoterapii, takiej jak ultradźwięki czy jonoforeza, można porównać  ze starą metodą „czas leczy rany”. Odciążenie przyczepu możliwe jest dzięki pomocy specjalnych opasek uciskowych, lecz ich nieprawidłowe stosowanie może tylko nasilić objawy choroby. Z nowych metod które są skuteczne, można wymienić: ESWT, czyli terapia falą uderzeniową, iniekcje z płytko pochodnych czynników wzrostowych (Recover System) i mini inwazyjną metodę Topaz z użyciem elektrody generującej energię fali radiowej. Ich działanie polega na stymulacji procesu regeneracji uszkodzonego ścięgna. Jedynie kilka procent przypadków wymaga bardziej rozległych i inwazyjnych zabiegów operacyjnych. 

Zdjęcie: http://tenniselbow.piknchuz.com/