Stożek rotatorów – anatomia i biomechanika

Jacek Suchanowski Obręcz barkowa

stożek rotatorów

Stożek rotatorów

Anatomia

Stożek rotatorów jest to grupa ścięgien połącząnych ze sobą. Ścięgna zwarte są z mięśniami mającymi swoje przyczepy na łopatce. Stożek, bądź pierścień, rotatorów pokrywa tył,przód, oraz górną powierzchnię stawu ramienno – łopatkowego. Składa się z czterech mięśni: nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego, obłego mniejszego oraz podłopatkowego.[Fig.1.]

 stożek rotatorów

Fig. 1. Mięśnie stożka rotatorów

http://melaniewellspring.blogspot.com/2013/05/infraspinatus-andsupraspinatus.html

Mięsień nadgrzebieniowy ma trójkątny kształt. Przyczepiony jest do dołu nadgrzebieniowego, biegnie do boku, kończąc się na guzka większym kości ramiennej . Mięsień  składa się z dwóch części: przedniej i tylnej. Część przednia jest większa od części tylnej i w całości odchodzi od dołu nadłopatkowego. Częśc tylna ma swój początek na grzebieniu łopatki, kończąc się w tylnej część ścięgna. Mięsień nadgrzebieniowy unerwiony jest przez nerw nadłopatkowy. Mięsień nadgrzebieniowy współdziałając z mięśniem naramiennym odwodzi ramię. Ponadto część tylna mięśnia odpowiedzialna jest za  rotację zewnętrznej ramienia, a część przednia za rotację wewnętrzną ramienia.

Mięsień podgrzebieniowy jest również mięśniem o kształcie trójkątnym. Mięsień jest spłaszczony. Przyczep początkowy mięśnia znajduję się na 2/3 częściach przyśrodkowych dołu podgrzebieniowego. Biegnąc bocznie kończy sie na guzku większym kości ramiennej. Funkcją mięśnia jest odwracanie na zewnątrz, odwodzenie oraz zginanie ramienia. Ponadto chroni on torebkę stawową przed wpukleniem się w obręb stawu ramiennego. Unerwiony jest przez nerw nadłopatkowy.

Miesięń obły mniejszy ma kształt walcowaty. Przyczep początkowy, tego małego mięśnia, znajduję się na brzegu bocznym łopatki. Biegnie ku górze kończac się na guzku większym kości ramiennej. Funkcją mięśnia jest obracanie ramienia na zewnątrz. Unerwiony jest przez nerw pachowy.

Mięsień podłopatkowy przyczepiony jest do powierzchni żebrowej łopatki. Biegnie bocznie, ku górze, kończąc się na guzku mniejszym kości ramiennej. Mięsień przywodzi ramię oraz obrace je do wewnątrz.Unerwiony jest przez nerwy podłopatkowe.

Biomechanika stożka rotatorów

Kompleks barkowy otoczony jest przez 30 mięśni. Stożek rotatorów głownie stabilizuję staw ramienny, jednocześnie odpowiadając w znacznym stopniu za jego ruchy. Mięśnie wchodzące w skład stożka rotatorów współpracują z mięśniem naramiennym.

Mięsień naramienny jest jedynym odpowiedzialnym za unoszenie ramienia podczas dysfunkcji mięśnia nadgrzebieniowego, dlatego jest taki ważny w procesie rehabilitacyjnym. Składa się on z  trzech aktonów: przodniego, środkowego i tylnego.

Mięśnie stożka rotatorów działając wspólnie stabilizują staw ramienny w dwóch płaszczyznach: poprzecznej oraz czołowej.

Płaszczyzna czołowa

Miesięń naramienny (deltoid)oraz miesień nadgrzebieniowy (SSp) unoszą staw ramienny. [Fig.2.] W uniesionym stawie ramiennym dzięki wspólnej sile reakcji (JRF) mięśnie przyczyniają się do ściśnięcia głowy kości ramiennej poprawiając stabilizuję stawu. [Funk L.,2005]

stożek rotatorów
Fig.2. Działanie mięśni w płaszczyźnie czołowej. [Funk L., 2005]

Płaszczyzna poprzeczna

W całym zakresie ruchu stawu ramiennego wspólna siły reakcji działających mięśni stabilizuję staw w płaszczyźnie poprzecznej. Jest to główny mechanizm działający na głowę kości. Gdy działające siły mięśni  podłopatkowego i podrzebieniowego są zrównoważona główka kości ramiennej pozostaje ciągle wycentrowana. [Funk L.,2005]

stożek rotatorów
Fig.3. Działanie mięśni w płaszczyźnie poprzecznej [Funk L., 2005]